Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Le Corbusier. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Le Corbusier. Pokaż wszystkie posty

środa, 11 maja 2016

De Beistegui PentHouse

De Beistegui Penthouse, Le Corbusier & Pierre Jeanneret, 1929-31


architekt: Le Corbusier i Perre Jeanneret

inwestor i dekorator wnętrz: Charles (Carlos) de Beistegui

adres: 136 avenue des Champs-Élysées

data projektu i budowy: 1929-31, (zniszczony w czasie II wojny światowej)


ZOBACZ TEŻ: Maison de Verre


Apartament na dachu dla Charlesa de Beistegui to projekt wyjątkowy w dorobku Le Corbusiera. Mimo rozgłosu i uwagi prasy, który przyciągnęła realizacja  była to jednak, raczej kameralna, ukryta przed szerszym oglądem nadbudowa istniejącej kamienicy a nie całkiem nowy budynek. Projekt jest też przykładem rozmyślnego zastosowania idei i strategii utożsamianych z surrealizmem. Czysta, geometryczna kompozycja planu oraz użycie betonu i szkła pozwala zaliczyć apartament Beistegui’ego do purystycznego, racjonalnego okresu architektury Le Corbusiera lat 1920, ale penthouse był też pełen figlarnych odniesień i technicznych niespodzianek wyjaskrawionych dodatkowo przez Inwestora. Charles de Beistegui to postać niesłychanie barwna. Był multimilionerem, znanym kolekcjonerem sztuki i dekoratorem wnętrz gustującym w ekstrawaganckim, wysoce ozdobnym wystroju i antykach, przede wszystkim jednak słynął z talentu do organizacji przyjęć. Zorganizowany przez niego bal maskowy „La Bal oriental” w Wenecji, w roku 1951 przeszedł do historii, jako przyjęcie stulecia. Jego nowy apartament na dachu służył zatem głównie przyjemności i rozrywce.  

Le Corbusier wyposażył mieszkanie w rozliczne efektowne gadżety, do których należały między innymi: ukryty projektor filmowy z rozwijanym ekranem, spiralne schody wiszące tuż nad podłogą owinięte wokół gwintowanej szklanej kolumny oraz peryskop umożliwiający gościom inspekcję paryskiego horyzontu bez wychodzenia na dach. Jednak to właśnie taras do opalania na dachu apartamentu był najbardziej znanym i najbliższym surrealizmowi jego elementem. Czyste, klasycznie białe płaszczyzny ścian ograniczających taras na płaskim dachu z zielenią w stylu śródziemnomorskim, miały taką wysokość, że kadrowały tylko czubki pobliskich monumentów: Łuku Triumfalnego i Wieży Eiffela. Ikony Paryża wystawały zza białych ścian niczym zabawne obiekty z dziecięcego teatrzyku. Podłoga tarasu przykryta była dywanem trawy, na jednej ze ścian zbudowano atrapę rokokowego kominka. (To rażąco kontrastowe zestawienie zapożyczone wprost z surrealizmu.) Taras dachowy otaczał zmotoryzowany żywopłot, który regulował widok podnosząc się lub opuszczając po przyciśnięciu przycisku. 

Apartament de Beistegui był syntezą racjonalno-purystycznego podejścia do projektowania Le Corbusiera i surrealistycznych strategii zaskakujących kontrastów i zabawnych paradoksów. Osiągnięty efekt balansował na granicy absurdu i elegancji dając jedną z najbardziej dekadenckich realizacji w karierze architekta. Apartament uległ zniszczeniu podczas drugiej wojny światowej.


tekst w oparciu o: Beyond Geometry Krzysztof Fijałkowski, w The Surreal House, red. Jane Alison, Barbican Art Gallery, 2010
opracował: 
Tomasz Sachanowicz
www.slabpracownia.pl










Taras do opalania (z atrapą kominka) z zewnątrz



Peryskop


Charles (Carlos) de Beistegui

niedziela, 8 maja 2016

Domy przyszłości 90 lat temu

Często mówi się, całkiem słusznie, że architektura jest sztuką powolności. Podczas gdy wszystko szybko się zmienia, architektura zostaje z tyłu. Czasami architekt ma wrażenie, że znał Albertiego osobiście. To tak, jak gdyby ciągle pamiętał on Londyn z czasów zanim powstała katedra św. Pawła lub Wzgórze Kapitolińskie sprzed epoki Michała Anioła. Po czterystu latach jest to nadal tak świeże, tak nowe. Prawdą jest również odwrotność: budowle ukończone półtora roku temu nie wydają się bardzo odmienne. Nadal należą do nieskończenie powolnego, ciężkiego, bezwładnego świata architektury. Całkowita materializacja środowiska zbudowanego ma efekt opóźniający. Niełatwo absorbuje ono zmiany w świecie. Pozostaje ono mozolną, wymagającą ciężkiej pracy, a przede wszystkim ciężką mieszaniną kamienia, betonu, drewna, cementu, stali i szkła. Architektura nie wpasowuje się dobrze w lekkość dzisiejszego świata.

Ben van Berkel w Niepoprawni wizjonerzy, Wydawnictwo Murator, Warszawa 2000


Stuttgart, 1927. Pani na zdjęciu to Elsbeth Böklen - tancerka, zmarła w roku 1984. W chwili gdy robione było to zdjęcie miała 22 lata. W tle jasny i promienny Dom Podwójny zaprojektowany przez Le Corbusiera dla Osiedla Weißenhof, jako manifest nowego stylu. (Zdjęcie: Daimler Chrysler Classics)





źródło: http://www.sueddeutsche.de/auto/krise-der-mobilitaet-i-eine-schwarze-messe-zu-ehren-velozifers-1.556265


niedziela, 4 października 2015

Willa Lachertów w Warszawie - Katowicka 9/11/11a

Willa przy ul. Katowickiej 9/11/11a na warszawskiej Saskiej Kępie to szeregowy dom trójrodzinny Lachertów. Zaprojektowany przez Bohdana Lacherta i Józefa Szanajcę w latach 1928-1929 dom jest jednym z pierwszych w Polsce przykładów zastosowania pięciu zasad nowoczesnej architektury Le Corbusiera.

Pięć punktów nowoczesnej architektury Le Corbusiera:

  • konstrukcja słupowa (Pilotis),
  • poziome okna,
  • płaskie dachy i tarasy na dachach,
  • wolny plan,
  • wolna elewacja.

Szkieletowa konstrukcja pozwoliła na swobodne formowanie wnętrz i elewacji. Piętra zostały wsparte na słupach częściowo otwartego parteru. Od strony ulicy zaprojektowano poziome wstęgi niskich okien, z tyłu natomiast zastosowano duże przeszklenia otwierające wnętrze domu na ogród.
W segmencie pod numerem 9, z charakterystycznymi spiralnymi schodami prowadzącymi na taras dachowy mieszkał współprojektant domu Bohdan Lachert. Dom wpisany jest do rejestru zabytków. Segment nr 9 jest obecnie siedzibą Fundacji Dom Holenderski. Segmenty 11 i 11a mają prywatnych właścicieli i są zamieszkane.

Willa Lachertów w Warszawie, projekt: Bohdan Lachert i Józef Szanajca, 1928-29
Willa Lachertów w Warszawie, projekt: Bohdan Lachert i Józef Szanajca, 1928-29
Willa Lachertów w Warszawie, projekt: Bohdan Lachert i Józef Szanajca, 1928-29

Willa Lachertów w Warszawie, projekt: Bohdan Lachert i Józef Szanajca, 1928-29

Willa Lachertów w Warszawie, projekt: Bohdan Lachert i Józef Szanajca, 1928-29
Willa Lachertów w Warszawie, projekt: Bohdan Lachert i Józef Szanajca, 1928-29; fot. TS

Willa Lachertów w Warszawie, projekt: Bohdan Lachert i Józef Szanajca, 1928-29

Willa Lachertów w Warszawie, projekt: Bohdan Lachert i Józef Szanajca, 1928-29; fot: warszawskie mozaiki

Willa Lachertów w Warszawie, projekt: Bohdan Lachert i Józef Szanajca, 1928-29; wnętrze, fot. Maja Wirkus



 


wtorek, 7 kwietnia 2015

Magazyn portowy przy Basenie Zachodnim w Szczecinie

Magazyn przy Basenie Zachodnim
Port Szczecin / Łasztownia
konstrukcja: rama żelbetowa
czas powstania: lata 30-te XX wieku

ZOBACZ TEŻ: Elewator Ewa

Magazyn, jak kilka innych przemysłowych budynków portowych zbudowanych w Szczecinie w latach 20-30 XX wieku, emanuję tą samą surową siłą ekspresji żelbetowej konstrukcji, która dawno temu uwiodła Le Corbusiera. Gdyby miał okazję odwiedzić port w Stettinie, z pewnością porównałby żelbetowy magazyn do ateńskiego Partenonu.
Oryginalnie na dachu magazynu były jeszcze ruchome dźwigi służące do przemieszczania towarów. Ogromne kratownicowe wózki przesuwały się wzdłuż żelbetowej hali podczas gdy jeżdżące po nich dźwigi przemierzały magazyn wszerz. Zobaczyć cały ten mechanizm w akcji - marzenie!

Magazyn przy Basenie Zachodnim, fot. TS

Lokalizacja magazynu, fot. google maps

Magazyn przy Basenie Zachodnim, fot. TS
Magazyn przy Basenie Zachodnim, fot. TS
Magazyn przy Basenie Zachodnim, fot. TS



Magazyn przy Basenie Zachodnim - stan sprzed II wojny światowej, fot. sedina.pl

Magazyn przy Basenie Zachodnim - stan sprzed II wojny światowej, fot. sedina.pl

wtorek, 6 stycznia 2015

Kościół Królowej Korony Polskiej / Świętej Rodziny w Szczecinie

Kościół pw. Królowej Korony Polskiej / parafia Świętej Rodziny w Szczecinie /
pierwotnie: Kreuzkirche, Werderstraße 27-28.
ul. Królowej Korony Polskiej 28, Szczecin
architekt: Adolf Thesmacher (1880-1948)
inwestor: Związek Kościelny św. Jakuba
projekt: 1928, prace budowlane: 23 VI 1929 (położenie kamienia węgielnego) - 29 IX 1931 
konstrukcja: żelbetowa z okładziną z cegły klinkierowej
obiekt wpisany do rejestru zabytków pod nr 367 z dnia 12 września 2008

zdjęcia (z wyjątkiem archiwalnych): T. Sachanowicz
źródło zdjęć archiwalnych: sedina.pl 
źródło informacji: www.swrodzina.eparafia.pl



Kościół Świętej Rodziny w Szczecinie, fot. TS

Najbardziej kultowy kościół w Szczecinie. Modernistyczna, klasycznie prosta, syntetyczna bryła o wąskich pionowych oknach z powtarzającym się motywem charakterystycznego łuku mistrzowsko łączy ciężkość świątyń romańskich z lekkością i wertykalizmem gotyku. Do katedr gotyckich nawiązuje też rozeta w środku fasady frontowej. Budynek ma prawie sto lat a dzięki surowym, kubicznym formom nawiązującym do architektury przemysłowej nadal wygląda nowocześnie i świeżo. Awangardowa w latach 30-tych konstrukcja - wyeksponowane w środku żelbetowe przęsła z tym samym charakterystycznym łukiem, który występuje na elewacjach pomalowane na biało - obłożona jest od zewnątrz nadającą budynkowi ascetyczny wyraz cegłą klinkierową uzupełnioną miedzianymi obróbkami blacharskimi.

Obiekt ma 34 m długości, 18,5 m szerokości, wieża jest wysoka na 21 m. Wnętrze kościoła jednonawowe. Wraz ze świątynią wybudowano salę teatralną, która dziś pełni rolę dodatkowej kaplicy (długość – 30 m, szerokość – 12 m). Ogółem kościół może pomieścić do 2000 osób.

R.Dawidowski, R. Długopolski i A.M. Szymski w książce Architektura modernistyczna lat 1928-1940 na obszarze Pomorza Zachodniego podają ten obiekt jako klasyczny przykład modernizmu. Jako cechy charakterystyczne kościoła wymieniają: surowe kubiczne bryły nawiązujące do architektury przemysłowej, wąskie pionowe (...) okna i oryginalnie rozwiązane wejścia główne (...) Strefa wejścia dzięki zastosowaniu wysokich, smukłych arkad nabierała monumentalności. oraz prezbiterium doświetlone bocznymi oknami wystającej ponad dach masywnej latarni.

Warto przypomnieć, że w czasach kiedy powstawał ten kościół (lata 20-te i 30-te XX wieku) w Niemczech wykształciła się grupa młodych architektów należących później do absolutnej i ścisłej światowej awangardy. Wyznawane przez nich idee zrewolucjonizowały sztukę budowania i dały podwaliny pod późniejszy styl międzynarodowy i pod to wszystko, co często do dziś nazywamy nowoczesnym. Szwajcar Le Corbusier, nazywany papieżem modernizmu uczył się zawodu w berlińskim biurze projektowym Petera Behrensa, gdzie spotkał Waltera Gropiusa i Ludwiga Miesa van der Rohe. Innymi słowy modernizm ukształtowano w Niemczech a po dojściu Hitlera do władzy został (z przymusu) wyeksportowany za ocean, żeby tam stać się obowiązującym językiem powojennej nowoczesności architektonicznej. Te nowe idee łatwo docierały oczywiście do Szczecina, który przed wojną był niemal przedmieściem Berlina i gdzie inspirowały nowe formy w projektach lokalnych architektów takich jak Adolf Thesmacher czy Otto Brandt.
Jeżeli kościół dzisiaj jeszcze wygląda na nowoczesny jakie wrażenie musiał robić 80 lat temu na ludziach znających tylko tradycyjne style budowania?

Kościół Św. Rodziny w Szczecinie ma cechy wspólne z kościołem św. Józefa w Zabrzu z roku 1931, projektu prof. arch. Dominikusa Böhma z Kolonii oraz z kościołem św. Antoniego w Pile z 1930 roku projektu arch. Hansa Herkommera (architekta ze Stuttgartu). Podobieństwa do budynku Thesmachera miał też zbudowany w latach 30-tych na Łasztowni w Szczecinie, nieistniejący już kościół Chrystusa Króla projektu architektów Brandta i Martensa. 
   
Lokalizacja kościoła na mapie Stettina z roku 1937

Kościół Świętej Rodziny w Szczecinie, fot. TS
Kościół Świętej Rodziny w Szczecinie, fot. TS

Kościół Świętej Rodziny w Szczecinie, fot. TS
Kościół Świętej Rodziny w Szczecinie, fot. TS
Kościół Świętej Rodziny w Szczecinie, fot. TS
Kościół Świętej Rodziny w Szczecinie, fot. TS
Kościół Świętej Rodziny w Szczecinie, fot. TS
Kościół Świętej Rodziny w Szczecinie, fot. TS
Kościół Świętej Rodziny w Szczecinie, fot. TS
Kościół Świętej Rodziny w Szczecinie, fot. TS
Kościół Świętej Rodziny w Szczecinie, fot. TS
Kościół Świętej Rodziny w Szczecinie - wnętrze, fot. TS
Kościół Świętej Rodziny w Szczecinie - wnętrze, fot. TS
Kościół Świętej Rodziny w Szczecinie - wnętrze / konstrukcja / strop, fot. TS
Kościół Świętej Rodziny w Szczecinie, zdjęcie archiwalne, źródło: sedina.pl
Kościół Świętej Rodziny w Szczecinie, zdjęcie archiwalne - widoczne żelbetowe przęsła konstrukcyjne kościoła, źródło: sedina.pl
Kościół Świętej Rodziny w Szczecinie, budowa kościoła, źródło: sedina.pl
Kościół Świętej Rodziny w Szczecinie, wnętrze - zdjęcie archiwalne, źródło: sedina.pl
Kościół pw. św.Józefa w Zabrzu, architekt Dominikus Böhm (z Kolonii), 1931
Christus Konig Kirche, Stettin, arch. Otto Brandt i Martens, źródło: sedina.pl
Kościół św. Antoniego w Pile, architekt Hans Herkommer, projekt 1928, budowa 1929-30